At nandito na uli ako sa Pilipinas.
Nitong mga huling araw, nagpunta ako sa Nepal bilang delegado ng LFS sa Asia Pacific Youth Camp on Education and Employment ng Asian Students Association, na hinost ng All Nepal National Free Students Union.
Ito ang unang pagkakataon na lalabas ako sa Pilipinas, malayo sa aking mga kasama sa LFS, kay Olga, at sa mga kasama.
Magkahalong eksaytment at kaba ang aking nararamdaman nang magtake-off ang eroplano sa NAIA, maglanding sa Thailand, magtake-off muli mula Thailand (matapos ang labinlimang oras ng pamamalagi ko sa Bangkok Airport), at maglanding sa bansa kung saan ipinanganak si Buddha at kung saan bumababa ang mga aakyat ng Everest at Himalayas, ang Nepal.
Labinlima ang mga Internasyunal na delegado, Pilipinas, Bangladesh, Burma (Myanmar), Pakistan, Hongkong, Malaysia, India (mga Indigenous People ng India, Naga at Zomi). Malaki rin ang nakibahaging participant ng ANNFSU.
Akala ko dati, malamig ang Baguio. Nagbago ang pananaw ko sa kung ano ang malamig pagdating sa Nepal. Umaabot sa baba ng 0 (as in Zero) ang temperatura rito kapag gabi. Ganoon kalamig. Hindi mo na mararamdaman ang iyong mga daliri at manginginig ka pa rin kahit limang patong na ng damit ang suot mo. Mamumulikat ka rin sa lamig.
Buti na lamang, nakakapaso sa anghang ang mga pagkain. Hindi lang minsan na napaluha ako sa anghang.
Sa pagbyahe papuntang International Convention Center ng Nepal kung saan gaganapin ang Opening Program ng Youth Camp, hinabol kami ng tatlong bus na puno ng mga estudyanteng naghihiyawan, kumakaway, ang ilan, mayroon pang iwinawagayway na pulang bandila. Sila ang kasapi ng ANNFSU na nagmobilize upang makiisa sa aming Opening Program. Sabi nga ni Rey ng ASA, magitla na lang ang walang kilusan! :)
Matapos ang Opening Program, nagpunta na kami sa Hotel Mirabel, Dhulikel, labas ng Kathmandu para sa venue ng aming youth camp. Gabi kami dumating, nagyeyelo na sa lamig. Buti na lang, may milktea at heater sa aming kuwarto. Sa dilim, napansin na naming maganda ang venue. "Five star Hotel siguro ito," sa isip namin. Subalit kinaumagahan, nagulat na lamang kami... Hindi pa pala ang hotel mismo ang kailangang ipagyabang, kundi ang view. Mula sa bintana ng kuwarto namin ay ang Himalayas, ang bubong ng mundo!
Matapos ang masarap ngunit maanghang na agahan, simula na ng pormal na sesyon ng Camp. Talakayan sa kalagayan ng Edukasyon at Empleyo sa buong rehiyon ng Asya at Pasipiko.
Komersyalisado. kolonyal. Eletista. Represibo. Batay sa ulat ng mga delegado, ganito ang katangian ng edukasyon sa kanilang bansa. Pamilyar? Malamang pagka't ganito rin naman ang dominanteng sistema ng edukasyon na umiiral dito sa Pilipinas. Sa ilalim ng mga pakana ng imperyalismo at neoliberal na globalisasyon (na pakana rin ng imperyalismo), parami nang parami ang bilang ng mga kabataang hindi nakakapag-aral. Malaki ang problema sa usapin ng akses sa edukasyon sa buong rehiyon.
Problema rin ang kalidad at kurikulum sa mga paaralan. Sa Pakistan halimbawa, na kumakaharap sa sistema ng edukasyong fundamentalista, sinasabi ng kanilang mga guro sa Kasaysayan at Biology nqa "Listen, but don't belive."
Sa Burma naman, kapag pag-uusapan na ang demokrasya, kailangan pang isara ng mga guro ang bintana at pintuan ng kanilang paaralan sa takot na marinig ng mga elemento ng militar at estado.
Pataas nang pataas ang bilang ng mga kakulangan sa klasrum, textbuk, guro at iba pang pasilidad, kasabay ng pababa nang pababang subsidyo na natatanggap ng mga paaralan.
At kung makagradweyt ka naman, hindi pa tapos ang iyong problema pagkat lumalaki rin ang kakulangan ng desenteng empleyo sa mga bansa sa rehiyon. Laganap ang underemployment, kakulangan sa sahod, diskriminasyon, at unfair labor practice.
Dito ko nakita na ang mga isyung kinakaharap ng kabataan at mamamayan sa Pilipinas ay katulad at kaugnay ng mga kinakaharap ng ibang mga neokolonya ng imperyalismo. Kaya, mahalaga nga talagang makipagkaisa sa mga progresibong kilusan sa iba't ibang bansa. Subalit, sabi nga, ang pinakamalaking kontribusyong maibibigay natin sa pandaigdigang kilusan ay ang pagpapanalo ng sarili nating pakikibaka.
Matapos ng mgs workshop, sumama ako sa drafting committe ng camp upang buuin ang deklarasyon ng mga kabataan at estudyante sa Asia Pacific hinggil sa edukasyon at empleyo.
Matapos ang Youth Camp, balik na kami sa Kathmandu upang magshopping sa Thamel, ang tourist district ng Nepal na pinaghalong Divisoria at Malate, kung saan ka makakabili ng mga rare na libro, murang bags, statwa ni Buddha, at Buddhist Singing Bowls. Kailangan lang, marunong kang tumawad. Ang 600 rupees ay maaaring mapababa tungong 200 rupees. Lagpas kalahati. Mas mahusay siyempre kung may kasama kang lokal na puwedeng tumawad para sa iyo.
Bukod sa Thamel nakita ko rin ang kahirapan at kalagayan ng Nepal. Malaki na raw ang kanilang inunlad matapos matagumpay na maibagsak ng mamamayan ang mkonarkiyo noong 2006. Subalit, tiyak na mas malaki pa ang kailangang gawin upang mapaunlad ang kanilang bansa.
Hindi pa rin istable ang kanilang pulitika pagkat hindi pa nagaganap ang eleksyon ng kanilang Parlyamento at nananatiling isang interim government ang namumuno. Mayroon kasing stalemate ang mga pampulitikang partido sa kanilang bansa na natatakot mawalan ng kapangyarihan kapag naganap ang eleksyon.
Bago ako umalis, nagkaroon din ako ng pagkakataong makausap ang ilang kasapi ng ANNISUR, grupo ng mga kabataang Maoista sa Nepal. Isa sila sa pinakamatalas na kabataang nakausap ko sa Nepal at kanila ring naipaliwanag ang posisyon ng mga Maoista sa kanilang bansa.
Sa aking pagbalik sa Pilipinas, nakausap ko ang napakaraming Pilipino na pabalik ng bansa para sa Pasko. Ilan lamang sila sa halos sampung milyong OFW na nakikipagsapalaran sa dayuhang bansa para lamang kumita.
Ngayon, narito na ako. Wala na ang maaanghang na hapunan, mainit na milk tea, amoy ng insenso sa atmospera at ang pagbati ng Namaste (sabay magkadikit ang kamay, parang nagdadasal.)
Balik na ako sa bansa ng adobo, Mabuhay, at Pasko (sa pitong araw ko sa Nepal, isang Christmas Tree lang ang nakita ko. Buddhists, Hindus at Muslim kasi ang dominanteng relihiyon doon).
---
Para sa iba pang mga litrato, at para sa kopya ng deklarasyong tumulong ako sa pagdraft, pumunta sahttp://apstudes.blogspot.com/.
---
I-add ninyo ako sa Facebook
---
Nagbebenta pala ako ng Nepali bags. Ilang piraso lang ito! Bilis at bili na!
Namaste!
motorcycle diaries
I always liked to ride motorcycles. The sound of the engine, vehicles zooming by, the faces of the people you see in the sidewalks, and the wind as it rushes on your face adds up to a wonderful experience.
I went home to Pangasinan for the weekend. Waiting for me at home was my dad's new motorcycle which he has been boasting about for quite a while. But it was apparent that its full capacity was yet to be exploited (the mileage was only at around 425.) This is where I come in.
After I woke up last Saturday morning, I immediately and eagerly went to our garage and hopped at the motorcycle. (Yes, no time to spare for breakfast nor a change of clothes, just a wash in the face was enough.) I called my cousin to join me for the joyride and off we went.
From Bayambang, we went to San Carlos City to Malasiqui and Back. I'm assuming that the distance was 70 kilometers since it took us an hour and we travelled between 60-100 km/hr.
The road was smooth and wide, and since it was in the province, in the middle of farms and agricultural land. There were only a few cars and vehicles in the road so we pretty much had only ourselves for the trip.
And the trip was really a joyride. To quote, "You see things vacationing on a motorcycle in a way that is completely different from any other. In a car you're always in a compartment, and because you're used to it you don't realize that through that car window everything you see is just more TV. You're a passive observer and it is all moving by you boringly in a frame.
On a cycle the frame is gone. You're completely in contact with it all. You're in the scene, not just watching it anymore, and the sense of presence is overwhelming. That concrete whizzing by five inches below your foot is the real thing, the same stuff you walk on, it's right there, so blurred you can't focus on it, yet you can put your foot down and touch it anytime, and the whole thing, the whole experience, is never removed from immediate consciousness." (Zen and the art of Motorcycle Maintainance)
And that is what I like about Morotcycles. You become a part of the surroundings. The wind that makes the branches of trees sway is the very same one that you feel on your face.
The only trouble we had was when we came back home. That is when I felt the burns. After all, what can you expect when you ride a motorcycle, in a road which is most of the time without any shade, wearing only boxershorts and a tee, at 12:00 pm, with the nearly perpetual summer yet to end in the Philippines?
Postscript
Before I went back home to Manila, the Mileage was at 550. (We also went to Camiling Tarlac last Sunday, but at 6:00pm where it was colder.)
pervert's guide to cinema
the other day, i joined vencer, rico of kabataan party and a few others to watch The Pervert's Guide to Cinema, a lecture by philosopher and psychoanalyst Slavoj Zizek.
This is probably one of the coolest, and heaviest films that I have wathced for some time now. (The last one was a year ago with Waking Life).
Basically, Zizek used cinema as a means of explaining his arguments on psychoanalysis and at the same time, using psychoanalysis to explain the value of cinema in our time.
Zizek steps between iconic scenes in cinema history, including the fruit cellar in Hitchcock's Psycho, or in the scene where Morpheus offers Neo the two pills in the Matrix. In explaining his points, he used various movies, from the Marx Brothers to Hitchcock, Chaplin's The great dictator to Alien.
Of course, I'm yet to fully grasp the arguments being presented by Zizek in his lecture. For one, my knowledge of Freudian psychoanalysis is very much limited, second, we had some trouble with the speaker we were using, and third, it was real heavy stuff.
One of the points that I remember him saying was that today, Cinema is actually a necessity for us to understand reality. Especially since we are afraid to confront this reality or because reality is not "real" but is constructed.
I also remember him saying something about video gamers. Of course, it has long been said that people play video games because it enables them to be who they want to be but cannot because of the limitations set by society. However, Zizek points out that video gamers may also play games not because it allows them to be who they want, but who they really are.
The art of cinema consists in arousing desire, to play with desire, but at the same time keeping it at a safe distance. Domesticating it. Rendering it palpable…
The problem for us is not are our desires satisfied or not. The problem is how do we know what we desire? There is nothing spontaneous, nothing natural about human desire. Our desires are artificial. We have to be taught to desire.
Cinema is the ultimate pervert art. It doesn’t give you what you desire. It tells you how to desire.
-Slavoj Zizek, Pervert's Guide to Cinema, 1997