First article for Battle Briefings, my contribution to our decision to make lfs.ph a weekly internet magazine of sorts. We are still working on the technical, aesthetic and other details of the webstie remodelling so I'm going to post this entry here for a while. For want of something to post. Hehe.
---
This week, it was speeches that made headlines, the first, from an embattled house speaker, hours before he was ousted by Malacanang’s cohorts in Congress, and second, from the star witness in the continuing soap opera in the Senate, the ZTE-National Broadband Network hearings.
In a well-applauded speech that was supposed to last only ten minutes but dragged on for over an hour, (now former) Speaker Jose de Venecia raved about her past relations with Mrs. Arroyo and then “burned his bridge” to Malacanang. Speech here
Hours before the speech and the voting that put an end to JDV’s five terms as house speaker, the Palace in a press conference has already been calling him “the former speaker,” a reminder that lower house, after all, with a large majority belonging to the administration coalition is a mere stamp-pad of the Arroyos.
But the JDV's outbursts and his ouster was years in the making, with a widening rift between the Pangasinan Congressman and Arroyo, the gap between both factions being heavily widened after JDV’’s son and namesake testified in the Senate hearings on ZTE, naming former COMELEC Commissioner Benjamin Abalos and First Gentleman Mike Arroyo as brokers in the controversial project. “Back off,” continues to ring in our ears.
However, it must be noted that JDV did not tell us anything new. All he said were things that we already know. The only difference is the fact that this time, it is not an activist speaking but a long-time friend and (former) hard-ally of Arroyo. We already know that the Arroyo family has been running the government like a family business in a syndicate and mafia-like manner.
In fact, JDV’s speech was soft. He only gave us whiff of the foul-smelling Malacanang odor that he can open with what he knows about the dealings of Arroyo. Apparently, JDV has not yet given up full hope, and his speech was a vain attempt to blackmail Malacanang into not letting him go to the pits.
However, Arroyo, her sons, and their accomplices have other plans, knowing that there are other traditional politicians in Congress, hungry for power (and cash) that is willing to take JDV’s place as Malacanang’s speaker in Congress (pun intended).
And this is the major point in the JDV affair of the week. Of course, we know that JDV’’s speech and eventual ouster is an attestation to contradictions within the ruling class, even within the ruling faction of that class, to which progressives must grab as an opportunity to further isolate the narrowest target (the Arroyo family). But more than that, the ouster was another maneuvering of Arroyo to tighten her grip in Congress.
Arroyo knows that the ongoing ZTE hearings especially with a new star witness may provide another opportunity for an impeachment complaint which may fare better than its predecessors. She cannot have a rogue house speaker at a time like this.
Which brings us to the second speech that made this week’s headlines and removed JDV from the limelight was that of the ZTE star witness himself, Jun Lozada, who resurfaced after being incomunicado for some time at 2:00 am in La Salle, Greenhills.
Teary-eyed and between sobs, the long-time friend of fellow ZTE witness Romulo Neri recounted how the PNP forced him to sign an affidavit that would negate an earlier affidavit that began with the words “If you are reading this, I am probably dead.”
Apparently, the reports of how Lozada made an affidavit to safeguard himself from an assassination plot or threat to life is true. The very fact that he remains alive and that the PNP had to force him to sign the second affidavit would reveal how sensitive the contents of Affidavit A is.
In his speech, Lozada also linked Abalos and Mike Arroyo to the scandal, corroborating the earlier testimonies of ZTE scandal whistle blower Joey de Venecia III.
“ Hindi lang tumutukoy sa isang pamilya. Ang salitang Pilipino ay tumutukoy sa
”
isang bansa, isang bansang Pilipino.Sometimes it is worth taking a risk....
(sobs)... for this country. Maraming salamat po
This may very well be the quote of the week, for it sums up the frustration of all Filipinos to the Arroyo family syndicate.
Hopefully, CHEd Commissioner Romulo Neri and JDV would follow Lozada’s example and spill the beans on Malacanang and expose how rotten the rule of Arroyo is. And they better do it soon, because for all we know, Malacanang will be pulling another dirty trick from its sleeve.
Speaking of speeches, they may also like to learn a thing or two form US Presidential aspirant Obama, in his Martin Luther King-like speech, “Yes, we can,” turned into a song by Black Eyed Peas’ will.I.am and now being broadcasted in Youtube, and giving us the LSS.
Speeches
Lahat ng lalake, baba.
Had a first hand experience with Arroyo's creeping Martial Law the other night, and it has become a personal reminder of the chilling and unnerving state that the country is in (other than my friend Karen Empeno's along with fellow UP student Sherlyn Cadapan's continued enforced disappearance).
I was with Vencer and Ian of LFS-UP, riding the flashy patok, enjoying emo-rock music blasting from the speakers at ear splitting volume and holding on for dear life as the jeep zoomed along Aurora Boulevard at a speed that would make Sonic the Hedgehog run for his money. We were on our way home to QC, after attending an education summit hijacked by us and turned into a discussion of the recession being experienced by the US and its effects on our neocolonial country (more on that on other posts here or in the LFS website), and an LFS all-leader's meeting at PUP.
All of a sudden, the jeep stopped. The flashing red and blue lights of a police patrol car parked on the side of the road was enough to tell us that something was up.
"Baka magtutulak tayo," said Ian, when suddenly, we heard a stern voice call out to us passengers from the jeep's window.
"Lahat ng lalake, baba."
Upon hearing those words, the "Is this it?" question immediately sprung to mind.
Of course, who were we to argue against around five police officers, one of whom I remember was carrying an M16 rifle?
As we went down the jeep, the same voice who called us to go out gave his second command. "Buksan mga bag. 'Yung mga walang bag, taas ang t-shirt. Bilisan 'nyo na para 'di na tayo maabala."
Shit. My bag was filled with LFS publications and a red LFS flag. I was with Vencer, whose shirt was screaming "Imperyalismo, ibagsak," and who is still hot in the eye's of Manila's Finest (Bastards) after two days of his making fools out of them in consecutive rallies at the Western Police District Headquarters.
Again the question, "Is this it?" Heartbeat racing to newer heights. Chest tightening.
After a split second of flashing a light at the insides of our bags, we were herded back on the jeep without so much as an explanation of why the search, even a token "Thank you for your cooperation and we are sorry for the inconvenience."
No. This is not a case of another paranoid activist, thinking that he is the next target of enforced disappearance. What this is is political harassment. An attempt to remind our country's citizens that "big brother is watching."
Then again, has not mass paranoia has become the norm of today? A reaction to an even more paranoid state and government, afraid that the people are becoming aware of how they are being fooled and hence have been resulting to fascist means at the mere sight of a red banner, or readily accusing anyone of being a "terrorist" or a "destabilizer" for the simple reason that one calls for national industrialization or genuine reform, which so happens to be the same program of the CPP-NPA-NDF, regardless of the fact that the individual whose back is behind a gun barrel is a simple student, critical, and the only thing he holds is a placard, not a rifle.
This same mass paranoia, along with mass hysteria brought about by bombings (perpetrated by no less than the military) etc. is actually being used by the government to further enact fascist policies being masqueraded as security and counter terrorist measures (national ID system and ROTC restoration now at front row, center in the long line of such policies).
That there was no sincere efforts from the police to do a thorough search proves that the entire purpose of the exercise was to harass individuals, reminiscent of checkpoints set up by the Philippine Constabulary during Martial Law. I would even go as far as say that it is another one of the government's "testing waters".
Does the people know that it is their right to refuse such a search, where there was no search warrant? And even if they did, would they demand that their rights be respected, with an M16 carrying policeman eyeing everyone. Even we were dumbfounded, our tongues caught in mid-air. These men (if that is what they believe themselves to be) who were searching our bags after all are wearing the blue uniform that has been stained by the blood of hundreds of dead activists, journalists and civilians, trigger happy who kill young children when they are drunk, who turn their weapons into noisemakers during New Year celebrations, who, a few days ago, beat the crap out of students (me included) and teachers whose only crime was to have the guts to speak out against another government farce.
Hell, if they have nothing better to do with the time that the people are paying them, they should have instead went to Gilmore, where a CRV crashed into a truck that was carrying two container vans which was then blocking both lanes of Aurora Blvd., and causing traffic. The truck was visible from where the search occurred.
kwentong rally No. 1
lintik lang ang walang ganti.
Dalawang araw na akong pagod, puyat, at halos hindi makalakad o makagalaw dahil sa sakit ng tuhod, binti at balakang, tulad na rin ng iba pang kabataang aktibistang aming nakasama sa dalawang-araw ng pagkilos bilang tugon sa Education Summit 'kuno ni GMA.
Hindi simple ang gumising ng ala-sais ng umaga (lalo kung ang sanay kang ang gumigising sa iyo ay ang ingay sa labas ng bahay 'nyo dahil magtatanghali na). Pinakamahirap na bahagi ng umagang rally-day ang pagpapasyang bumangon. Isang internal na istragel ito tuwing umaga (sa isang bahagi ay ang malambot na kama, ang katamaran ng isang peti-burgis habang ang pagkilala sa responsibilidad, tungkulin at pagnanais na mag-ayos ng sarili sa kabila). Pero dahil internal ang mapagpasya, kailangan pang magsulat, mag-email at magparepro ng Press Release, malayo at traffic ang biyahe, sa kabilang bahagi ng Maynila ang venue, at inaasahan na magiging ma-aksyon ang araw, nananaig ang ikalawa. (Buti naman.)
Nabanggit ko na dito na sa biyahe pa lang, kaba na ang mararamdaman mo. Lalo 'pag bumaba ka na ng bus at nagsimulang maglakad mula Taft tungong Kalabaw (statwa ng Kalabaw pagtawid ng Roxas Blvd. mula sa monumento ni Rizal sa Luneta. Buti na lang, nakasalubong ko si Anna ng kabataan at may kasama akong maglakad (kontra-aning, kontra-boredom).
Siyempre, dahil sa ilang karanasan ko sa rally sa Roxas Blvd. (kabilang na ang US Emba mob), at dahil inaasahan ang pagdalo ni GMA sa Summit, tiyak na ang dahas. Pordat, habang naglalakad, alisin na ang relo, at iba pang laman ng bulsa.
Extra tips:
1. 'Wag magsusuot ng skinny jeans at iba pang pantalon na mahihirapan kang gumalaw. Sa babae, bawal naman ang skirt at mga damit na kinulang sa tela kung ayaw mong mawalan ng dangal nang tuluyan.
2. 'Wag magsusuot ng sapatos na madaling maalis, masyadong masikip o maluwang. Baka umuwi ka ng nakapaa.
3. Magdala ng maraming tubig, alkohol, iba pang first-aid kit. (Hindi required, pero maraming magpapasalamat sa iyo kung sakali).
4. 'Wag kakalimutan ang prop materials.
5. Maging handa.
Minsan, nanakungkot talagang makita na pagdating mo sa kitaan, ilang piraso lang kayo lalo kung medyo delikado ang rally na pupuntahan ninyo.
"Wawalisin lang tayo nito."
Pero dahil bumubukol na at hindi na kaya pang itago ang mga tibak (na pare-pareha kung manamit kaya obvious talagang tibak) upang maghintay pa ng iba...
Asembol. Sigaw. Takbo!
Pagdating sa Manila Hotel, agad ang salubong ng halos 20 pulis, dala ang shield at truncheon (ang truncheon pala ay ang batuta at hindi ang shield). Walang negosasyon. Tulak na agad. Kinukuha rin ang mga streamers at placards na aming dala para magmuka sa media coverage na kami ay mga pasayaw at manggugulo lamang. Ilang segundo ng body-to-shield at tulakan, may ilang kasamang bumigay na at tumakbo. Siyempre, kahit anong pilit mong sumigaw na "walang tatakbo," may domino effect na magaganap. Lahat na, tatakbo. Salamat na lang sa iba na nakatingin pa rin sa likod, sinisigurong walang naiiwan o nadadakip.
Takbo sa Luneta.
"Freedom park ito. Hindi na nila tayo idedesperse at huhulihin."
Akala namin 'yun.
Nang mapansin ng mga pulis na lumalaki ang bulto at nakakakuha ng media coverage, round two na ng dispersal. Mas marahas. Pumapalo na sila ngayon. Nagtatarget nung mga nakatulak nung una, o kaya nung mga maaangas. Palo lang ng palo. Mumurahin ka pa.
Takbo uli. Pero siyempre, hindi every man for himself. Makinig sa komand.
Pagdating ng Taft, casualty report. 
Nahuli: anim.
Nasaktan at nasugatan: 23
Nawawala: isa (baka dinakip na hindi kasama nung anim, baka umuwi, baka nahulog sa manhole) Walang kain, at sa kabila ng mainit na sikat ng araw, rali naman sa WPD. Masaya 'to. Agit ang lahat. Naghahanap ng magagantihan.
Inalog ng mga kasama ang gate. 'E bumukas. Naku, 'di alam ang gagawin. Di naman kasi inaasahang bumukas. Wala namang kumand na pumasok at sugurin ng tuluyan ang headquarters ng WPD. 
Rally uli.
Nakipag-usap maga pulis. Kung aalis daw kami, palalayain na sila. Sige. Uwi muna, kami naman sa LFS, kuha ED. Tapos, malalaman mo na lang, hindi pa pala sila nakakalaya maliban sa isa dahil under-age.
Kinaumagahan, rally uli! Una, sa Manila Hotel para sa second day nf summit. (depensibo na ang mga pulis dahil maganda ang covergae ng media sa unang rally). Kahit masakit pa rin ang buong katawan, sige lang. Ahitado pa rin. Tapos, sa WPD uli para idemand ang paglaya nung mga nahuli sa naunang rali.
Matapos ang lagpas 24 oras, lumabas na sila. Ang mga kasama, nabuhayan ng loob. Handa nang umuwi para mag-organisa at maghanda para sa isang panibagong araw ng pakikibag-buno.
---
Ang mga balita hinggil sa naganap na rali ay makikita dito, dito, dito, dito, dito, at dito. (Ung iba' parepareho ang laman. 'Yung iba naman, iba ang anggulo).
May grabbed video rin ang arkibong bayan mula sa coverage ng dos. Click dito. Para naman sa coverage ng siyete, punta dito.
---
Ito ang unang post sa Kwentong Rally na magiging serye dito sa goodbye blue monday. Hindi lahat ng rally, pare-parehas. Bawat isa ay may katangian na puwedeng ikuwento. Ang ilan, tulad ng mga naganap nitong huling mga araw, tiyak na magiging subject ng kuwentuhan sa Vinzons, sa West 115, at iba ang tambayan ng tibak. Pakitaan ng battle scars, inggitan sa mga hindi nakapunta.
komento
Ito ay repost ng aking komento sa studentstrike, ang blog ni Vencer, pambansang pangulo ng League of Filipino Students hinggil sa nagaganap na debate sa blogosphere sa pagitan nina Manuel L. Quezon 3rd, (sa post na ito at ito) at ni Tonyo Cruz (sa post na ito at ito).
Sa paggamit ni MLQ3 ng resulta ng nakaraang eleksyon upang masukat ang laki at lakas ng Kaliwa kumpara sa mga dominante at pangunahing partido ng bansa, nakalimutan ata niya ang konsepto ng dagdag-bawas kung saan nabiktima ang mga kaliwang partylist at tumabo ng ganansya ang mga kandidato at partido ni Gng. Arroyo. Lalo pang magiging katawa-tawa ang kanyang pagtutsa na mas malaki pa ang natanggap na boto ni Chavit kesa sa pinagsama-samang boto ng mga partylist na ito kung aalalahanin ang maruruming taktika ng administrasyon upang makakuha ng boto bukod sa dagdag-bawas tulad ng pagbili ng boto, etc. Wala akong naaalalang kaso kung saan ang mga partido mula sa kaliwa ay pinaratangang nandaya o bumili ng boto.
Kung gayon, hindi maikakaila, kahit mismo ni MLQ3 na patuloy na lumalaki ang papel na ginagampanan ng Kaliwa sa mainstream na pulitika. Wasto ang pagsabi ni Cruz na ang bukod sa pagbibigay ng "warm-bodies," makabuluhan ang kanilang papel sa pampublikong diskurso, sa pagbabago ng itsura ng mga debate, at sa pagbibigay ng alternatiba sa kasalukuyang kaayusan. Mahalagang banggitin muli na ito ay kanilang nagagawa sa kabila ng black propaganda at represyon ng administrasyon at militar.
Sa mga komento, binaggit din ni Manolo na "in retrospect, the resign all call was the correct one to make." Hindi ba't ito ay dogmatismo sa pinakapayak na depinisyon ng salita?
Una, sa pagtawag ng "resign all", ihinihiwalay mo ang isyong sarili sa mga grupo na naniiwalang patalsikin ang pangulo ngunit hindi ang lahat. Pangalawa, at lagi't lagi na ngang inuulit sa ilang mga blog ng mga progresibo, ang people power ay hindi tutungo sa matagal nang pangarap na pagbabago pagka't hindi nito binabago ang esensyal (malakolonyal-malapyudal) na katangian ng bansa.
Hindi rin naman isinasawalang-bahala ni Tonyo ang mga tumututol sa extrajudicial-killings. Ang sinasabi lamang niya, ang pagsasawalang-bahala at paglimot sa papel ng Kaliwa sa mga makabuluhang pangyayari sa bansa tulad ng EDSA dos ay tumutulong upang maipagpatuloy ang mga pamamaslang.
Salamat kung inyong kinukundena ang pamamaslang. Subalit hindi rin naman nakakatulong upang matigil ito kung patuloy na ilalagay sa margins ang kaliwa. Kung patuloy silang ikokonsiderang insignificant. Kung patuloy na sasabihin na hindi pa sila tanggap ng mamamayan kahit na ang kasaysayan na ang magpapatotoo sa kabaliktaran nito.
Huli na lamang.
Maaaring totoo ang sinasabi ni Manolo na kulang ang galit na ipinapakita ng mamamayan sa mga pamamaslang sa mga kasapi ng Kaliwa at kung gayon ay hindi pa rin sila tanggap ng publiko.
Subalit, mali na ikonsidera ito bilang ultimate na batayan sa pagtanggap ng mamamayan sa Kaliwa.
Hindi rin maikakalila na malaki ang isinusugal ng mamamayan sa pagsasalita laban sa pamamaslang - ang kanilang sariling buhay. Nagbubunga ng matinding takot ang mamamayan hindi lamang sa ilang kasapi ng Kaliwa kundi sa publiko mismo.
Dagdag pam ano ba ang hinihigi ni MLQ3 upang masabing may simpatya ang mamamayan at sila ay concerned sa mga pamamaslang? Sino ba ang kanyang "naririnig" at "nababasa?"
(Patawad sa mambabasa kung magulo. malayang paglalabas lang kasi ito ng mga naiisip at walang outline o ano pa man.)
Edsa Dos
When I recieved a text message from a friend of mine calling for everyone and anyone to go to the streets of EDSA and join the crowd calling for the removal of then President Joseph Estrada in what would later be known as People Power II, I immediately turned off the TV, changed clothes and despite the pleas of my mother went out of the house, took a bus and got off in Ortigas.
That was me in EDSA II. Then again, that was were I would have been had I not been stuck in Pangasinan when history was made.
I was in second year High School in Pangasinan then, five hours away from Manila (the North Luzon Expressway was yet to be fixed). So, I was one of those who watched the events unfold from the comforts of my home, eating potato chips and exchanging gossip and news with my mom.
Nonetheless, that does not mean that EDSA Dos was just another event for me.
In the days leading to EDSA II, we found ourselves hungry for news of what was happening in Manila. Suddenly, everyone was reading Newspapers or were willing to sacrifice Cartoon Network and Cable TV for TV Patrol and local media networks.
Those who had cellphones (usually N3310 which just came some months before) were spending load to forward picture messages, SMS with others: mostly Erap jokes and the occassional news which the recipient already knew.
"The second envelope will not be opened!"
"Nene Pimentel just resigned!"
"Hindi marunong sumayaw si Oreta!"
"When are they going to shoot Miriam Santiago in Luneta?"
Like the Promdi that I was, I was enjoying EDSA dos, cheering the crowds while watching the live coverage on TV. In school, some teachers stopped holding classes and so we watched TV from the set in our school's faculty room. I was staying up late to catch news, and send messages to my friends who were studying in Manila.
"How is it in there?"
"Are you in EDSA right now? How is it like to shout at a rally? Will you be joining the march to Malacañang?"
It was a rare, and awesome event for me, seeing millions of Filipinos joining together for a single cause that does not involve waiving white hankerchiefs in the air or anything to that effect. (i was yet to become a member of the LFS to know that the people, in varying degrees and level of commitment has been uniting together for change).
True, EDSA IIs was more of a TV spectacle for me. However, it was probably one of those early events that told me to become an activist. Join rallies. Make history. Don't just watch them from the sidelines and be the spectator.
Seven years after the events of People Power II, we are once again faced with a regime that is unpopular, repressive, corrupt, subservient, (i could go on and on with these adjectives). However, instead of the one at the receiving end of the "join the rally" text message, I am the one mass forwarding it.
The liberals in the Philippine media said that if there is anything that Juan has learned after two People Power uprisings, its that ousting Presidents do not bring about the change that everyone has been hoping for.
I agree. What I don't agree with is when they say that this lesson has brought People Power fatigue, and that they have lost all hope for progress.
What the people has learned is that for a country that is f***ed up (read: foreign dominated, pre-industrial and backward agrarian) like ours, changing presidents will never be enough. Especially since the replacement will come from the same ruling class, the same traditional politician: corrupt, subservient to foreign impositions, bankrupt (No more adjectives, you get the point), albeit from a different faction.
The much-used (and abused) slogan of "Change the system" remains true to this day.
How? I reserve that for another post.
---
By the way, if unlike me, you were one of those who did not spent EDSA dos being a couch potato, wear this badge!
Click here and here
---
Also, head to Kape Tasyo (Freedom Bar) in Anonas, Quezon City on January 19 at 2:00pm for Bloggers Kapihan 3.0, Remebering EDSA Dos, with, of course, EDSA Dos personalities.
Seer you there!
Namaste!
At nandito na uli ako sa Pilipinas.
Nitong mga huling araw, nagpunta ako sa Nepal bilang delegado ng LFS sa Asia Pacific Youth Camp on Education and Employment ng Asian Students Association, na hinost ng All Nepal National Free Students Union.
Ito ang unang pagkakataon na lalabas ako sa Pilipinas, malayo sa aking mga kasama sa LFS, kay Olga, at sa mga kasama.
Magkahalong eksaytment at kaba ang aking nararamdaman nang magtake-off ang eroplano sa NAIA, maglanding sa Thailand, magtake-off muli mula Thailand (matapos ang labinlimang oras ng pamamalagi ko sa Bangkok Airport), at maglanding sa bansa kung saan ipinanganak si Buddha at kung saan bumababa ang mga aakyat ng Everest at Himalayas, ang Nepal.
Labinlima ang mga Internasyunal na delegado, Pilipinas, Bangladesh, Burma (Myanmar), Pakistan, Hongkong, Malaysia, India (mga Indigenous People ng India, Naga at Zomi). Malaki rin ang nakibahaging participant ng ANNFSU.
Akala ko dati, malamig ang Baguio. Nagbago ang pananaw ko sa kung ano ang malamig pagdating sa Nepal. Umaabot sa baba ng 0 (as in Zero) ang temperatura rito kapag gabi. Ganoon kalamig. Hindi mo na mararamdaman ang iyong mga daliri at manginginig ka pa rin kahit limang patong na ng damit ang suot mo. Mamumulikat ka rin sa lamig.
Buti na lamang, nakakapaso sa anghang ang mga pagkain. Hindi lang minsan na napaluha ako sa anghang.
Sa pagbyahe papuntang International Convention Center ng Nepal kung saan gaganapin ang Opening Program ng Youth Camp, hinabol kami ng tatlong bus na puno ng mga estudyanteng naghihiyawan, kumakaway, ang ilan, mayroon pang iwinawagayway na pulang bandila. Sila ang kasapi ng ANNFSU na nagmobilize upang makiisa sa aming Opening Program. Sabi nga ni Rey ng ASA, magitla na lang ang walang kilusan! :)
Matapos ang Opening Program, nagpunta na kami sa Hotel Mirabel, Dhulikel, labas ng Kathmandu para sa venue ng aming youth camp. Gabi kami dumating, nagyeyelo na sa lamig. Buti na lang, may milktea at heater sa aming kuwarto. Sa dilim, napansin na naming maganda ang venue. "Five star Hotel siguro ito," sa isip namin. Subalit kinaumagahan, nagulat na lamang kami... Hindi pa pala ang hotel mismo ang kailangang ipagyabang, kundi ang view. Mula sa bintana ng kuwarto namin ay ang Himalayas, ang bubong ng mundo!
Matapos ang masarap ngunit maanghang na agahan, simula na ng pormal na sesyon ng Camp. Talakayan sa kalagayan ng Edukasyon at Empleyo sa buong rehiyon ng Asya at Pasipiko.
Komersyalisado. kolonyal. Eletista. Represibo. Batay sa ulat ng mga delegado, ganito ang katangian ng edukasyon sa kanilang bansa. Pamilyar? Malamang pagka't ganito rin naman ang dominanteng sistema ng edukasyon na umiiral dito sa Pilipinas. Sa ilalim ng mga pakana ng imperyalismo at neoliberal na globalisasyon (na pakana rin ng imperyalismo), parami nang parami ang bilang ng mga kabataang hindi nakakapag-aral. Malaki ang problema sa usapin ng akses sa edukasyon sa buong rehiyon.
Problema rin ang kalidad at kurikulum sa mga paaralan. Sa Pakistan halimbawa, na kumakaharap sa sistema ng edukasyong fundamentalista, sinasabi ng kanilang mga guro sa Kasaysayan at Biology nqa "Listen, but don't belive."
Sa Burma naman, kapag pag-uusapan na ang demokrasya, kailangan pang isara ng mga guro ang bintana at pintuan ng kanilang paaralan sa takot na marinig ng mga elemento ng militar at estado.
Pataas nang pataas ang bilang ng mga kakulangan sa klasrum, textbuk, guro at iba pang pasilidad, kasabay ng pababa nang pababang subsidyo na natatanggap ng mga paaralan.
At kung makagradweyt ka naman, hindi pa tapos ang iyong problema pagkat lumalaki rin ang kakulangan ng desenteng empleyo sa mga bansa sa rehiyon. Laganap ang underemployment, kakulangan sa sahod, diskriminasyon, at unfair labor practice.
Dito ko nakita na ang mga isyung kinakaharap ng kabataan at mamamayan sa Pilipinas ay katulad at kaugnay ng mga kinakaharap ng ibang mga neokolonya ng imperyalismo. Kaya, mahalaga nga talagang makipagkaisa sa mga progresibong kilusan sa iba't ibang bansa. Subalit, sabi nga, ang pinakamalaking kontribusyong maibibigay natin sa pandaigdigang kilusan ay ang pagpapanalo ng sarili nating pakikibaka.
Matapos ng mgs workshop, sumama ako sa drafting committe ng camp upang buuin ang deklarasyon ng mga kabataan at estudyante sa Asia Pacific hinggil sa edukasyon at empleyo.
Matapos ang Youth Camp, balik na kami sa Kathmandu upang magshopping sa Thamel, ang tourist district ng Nepal na pinaghalong Divisoria at Malate, kung saan ka makakabili ng mga rare na libro, murang bags, statwa ni Buddha, at Buddhist Singing Bowls. Kailangan lang, marunong kang tumawad. Ang 600 rupees ay maaaring mapababa tungong 200 rupees. Lagpas kalahati. Mas mahusay siyempre kung may kasama kang lokal na puwedeng tumawad para sa iyo.
Bukod sa Thamel nakita ko rin ang kahirapan at kalagayan ng Nepal. Malaki na raw ang kanilang inunlad matapos matagumpay na maibagsak ng mamamayan ang mkonarkiyo noong 2006. Subalit, tiyak na mas malaki pa ang kailangang gawin upang mapaunlad ang kanilang bansa.
Hindi pa rin istable ang kanilang pulitika pagkat hindi pa nagaganap ang eleksyon ng kanilang Parlyamento at nananatiling isang interim government ang namumuno. Mayroon kasing stalemate ang mga pampulitikang partido sa kanilang bansa na natatakot mawalan ng kapangyarihan kapag naganap ang eleksyon.
Bago ako umalis, nagkaroon din ako ng pagkakataong makausap ang ilang kasapi ng ANNISUR, grupo ng mga kabataang Maoista sa Nepal. Isa sila sa pinakamatalas na kabataang nakausap ko sa Nepal at kanila ring naipaliwanag ang posisyon ng mga Maoista sa kanilang bansa.
Sa aking pagbalik sa Pilipinas, nakausap ko ang napakaraming Pilipino na pabalik ng bansa para sa Pasko. Ilan lamang sila sa halos sampung milyong OFW na nakikipagsapalaran sa dayuhang bansa para lamang kumita.
Ngayon, narito na ako. Wala na ang maaanghang na hapunan, mainit na milk tea, amoy ng insenso sa atmospera at ang pagbati ng Namaste (sabay magkadikit ang kamay, parang nagdadasal.)
Balik na ako sa bansa ng adobo, Mabuhay, at Pasko (sa pitong araw ko sa Nepal, isang Christmas Tree lang ang nakita ko. Buddhists, Hindus at Muslim kasi ang dominanteng relihiyon doon).
---
Para sa iba pang mga litrato, at para sa kopya ng deklarasyong tumulong ako sa pagdraft, pumunta sahttp://apstudes.blogspot.com/.
---
I-add ninyo ako sa Facebook
---
Nagbebenta pala ako ng Nepali bags. Ilang piraso lang ito! Bilis at bili na!
right of passage
Sa wakas, nawala na ang kaba ko.
Lagi namang ganito tuwing may mob sa US Emba. Todo ang kaba. Sabi ko naman sa sarili ko, bawasan na ang kape, lalo kung may mainit na aksyon. Ewan ko ba bakit hindi na ako natuto. Sabagay, kung magising ka nga naman ng alas-nuwebe, tapos kailangan mo [pang gumawa, magprint at magparepro ng placards para sa isang aksyon na magaganap ng alas-onse sa kabilang bahagi ng Metro Manila, mahirap ding umiwas.
Sa byahe, non-stop ang text ng mga tao. "Asan ka na?" "Papunta na kami." "'San na uli ang kitaan?" "Marami nang pulis dito."
Pagbaba ng kanto ng kalaw at Taft, medyo malayo-layo ang lakaran. Kasabay ng kaba sa magaganap na action ay ang pagod, init ng araw, tapos 'yung paranoia na baka na lang damputin ka sa mga kanto na nagdudugtong sa UN Avenue at Kalaw o kaya nama'y lahat ng nakatambay ay intel. Tapos, mawawala ka pa.
Pagdating ng plaza Ferguson, makikita mo na mga tao. Ang ilan, bagong mukha, ang ilan, kilala mo sa mukha, ang ilan naman, sa pangalan. Konting batian, tapos balitaan. "Marami nang media." "Marami ring mobile ng pulis." "Start na ba?" "Start na."
Ikakalat ang props, tapos biglang magtitinginan, magpapakiramdaman, maghihintay sa mauunang maglaladlad ng placard, magmamartsa papuntang embahada, mauunang magtataas ng kamao at sisigaw. Siyempre, bukod sa hintayan, ang putok ng aksyon ang pinaka-nakakakaba. Kasi, ito 'yung panahong iaanounce mo sa mga nakatambay sa Plaza, sa media, at sa mga pulis na "mag-rarally kami at pupunta kami sa US Embassy."
Martsa, mgatratrapik. Lalapit sa media upang mag-abot ng Press Release. May masama akong experience dito. Kasi 'nung first time kong magmedia-liason, pati pulis, binigyan ko ng PR kaya agad na natugunan ang dapat na LR sa embahada.
Tapos, magugulat ka na lang na asa harap ka na ng embahada. Takbo sa seal! Unahang makapalo! Una, gamitin ang kamay. Tapos. pati placard na hawak mo, ipamalo mo na rin! Kung hindi ka pa natuwa, bunutin ang halaman sa paligid ng seal at ito ang ipamalo mo (ano ba talaga ang objective? Mapalo ang seal o magdamo?). At kung agit ka talaga dahil sa galit mo sa imperyalismo, kumuha ng redbrick at ito ang ipamalo mo. Tiyak, magiging makasaysayang nilalang ka na.
Ang pag-abot sa mismong gate ng embahada ay tila isang right of passage sa mga aktibista, lalo sa hanay ng mga kabataan at estudyante. Bahid siguro ng burgis na machismo, isang bragging right ng sabihing "napalo ko na ang seal ng US."
Sa halos limang taon kong pagiging-bakti, ngayong taon ko lang naranasan na makaabot ng ganito sa US embassy. Sabi nga, "mas madaling mag-rally sa Mendiola at Malacanang kaysa sa US embassy." Kasi naman, nagtitipon pa lang kayo sa kahabaan ng Kalaw, ang shield na ng mga pulis ang haharang sayo para man lang masilayan ang embassy. At kung magpapasaway ka pa't hindi kayo aalis, tiyak, maliligo kayo sa maduming tubig mula sa water cannon.
Tuwing may command-meeting para sa US emba rally, biruan din ang target na "touch the seal" pagka't alam ng lahat na ito ay suntok sa buwan. Kaya isang malaking tagumpay na sa taong ito, tatlong beses nang nakapagrally sa harap ng embahada ang YS. Para sa akin, ang ahitasyon ko ay produkto ng halos limang taong frustation na makapag-rally sa emba. Sa isang rally rin dito first time kong mahuli at madetain ng pulis sa loob ng halos labin-dalawang oras.
Simple, ngunit mahalaga ang bigat ng pagrarally sa emba. Una, ito na marahil ang isa sa pinakamalinaw na ekspresyon ng anti-imperyalistang paninindigan ng kabataan dito sa lunsod. Siyempre, sa kanayunan, iba ang porma ng paglaban na ito. Pagsampal ito sa dayuhang kapangyarihan. Pagsabi ito na "hindi kami natatakot sa inyo. Alam namin ang mga kabulastugang ginagawa ninyo dito sa bayan namin at sa marami pang iba." Ang pandarahas naman na ginagawa ng pulisya at ang kapangahasan ng mamamayan na kumilos sa kabila nito ay patunay sa kung kaninong interes naglilingkod ang mga armadong establisyemento ng estado at kung paano naman ito pilit nating nilalabanan.
Sa isang emba rally, tiyak ang dahas. Ang tanong na lamang ay "ano ngayon?" Nababawasan ang sakit ng galos at bukol sa kaalamang hindi lamang isang piraso ng bakal ang nalamatan mo kundi isang simbolo ng paghahari ng dayuhan sa bansa.Kaya, habang dinidisperse na, kita mo ang ngiti sa mga kasama. Magkakamayan, magbabatian. Sabay tingin sa pulis na umieskort sa inyo, "sa susunod uli!."
---
Sundan ninyo ako sa twitter!
raprotesta!
To everyone who was unable to catch my launching career as a rap artist, the video can now be watched, courtesy of studentstrike.
Now, if you want to sing along, here are the lyrics. :)
Download the original attachment
I
Noon pa lang lagi ng nagtatanong
Bakit ba ang bayan ay hindi sumusulong
Nasan na ang pangako ng pag-unlad?
Ekonomiya ng bansa, patuloy na sumasadsad
II
Pamahal nang pamahal bayarin sa pamantasan
Dahil sa maliit na pondo na nilalaan
Ang edukasyon, iba pang serbisyong panlipunan
Ipinagkakait sa atin ng pamahalaan
III
Maraming sikmura ang laging kumakalam
Maraming kababayan ang ginigiba ang tahanan
Lupang sinasaka nasa kamay ng iilan
Pinagsasamantalahan manggagawa sa pagawaan
IV
At habang dumarami mga taong naghihirap
Ang naghaharing-uri ay nagpapakasarap
Sa nakaw na yaman mula sa masang salat
Panahon na upang tayo ay mamulat, magmulat
CHORUS
Diwang palaban, dugong makabayan
Laging pasulong, at handang lumaban
Para sa kalayaan at demokrasya
Mag-aral, maglingkod, mangahas na makibaka
V
Ang estado, tila sunud-sunuran
Inuutus-utusan ng amo nitong dayuhan
Ang ating bayan kanilang ninanakawan
Hindi lang ng kayamanan kundi pati ng kalayaan
VI
Naghahasik, naglulunsad ng teroristang giyera
Sa lahat ng lumalaban at nakikibaka
Laban sa gahamang pag-aari ng imperyalista
George Bush, Uncle Sam, mga amo ni Gloria
VII
Nasan na ang sinasabing kalayaan?
Kung ang ating bansa kontrolado ng dayuhan
Sa ekonomiya at usaping pulitika
Ugnayang panlabas, maging ang ating kultura
VIII
WTO, IMF at World Bank
All-out war sa Afghan at Iraq
CIA and G.I. Joe
How many kids did you kill today, yo?
ULITIN ANG KORO
IX
Mga mag-aaral sa pamantasa’y lumabas
At sa lansangan, tumungo’t nangahas
Hindi natakot sa pulis na nandarahas
Bitbit ang paninindigan na walang kasing talas
X
Sa LFS kami ay sumanib
At doon nadama ang dakilang pag-ibig
Sa masa, sa bayang binusalan ang bibig
Buong paglilingkod sa kanila aming hatid
XI
At kami tumungo sa pagawaan
Sa komunidad at kabukiran
Nag-aral, natuto sa karanasan
Ng masang api’t pinagsasamantalahan
XII
At alam naman namin na hindi sapat
Eleksyon, reporma, lahat ito’y salat
DRB ang solusyon, ito ang nararapat!
Teorya ng MLM, sa praktika ilapat!
ULITIN ANG KORO
XIII
Ngayon, pakinggan ninyo aming tugmaan
Patungkol sa MKMP na lipunan
Mayaman ang bansa
Naghihirap ang sambayanan
XIV
Ang tatsulok ay nananatili
Iilan lamang ang naghahari
Pinagsasamantalahan ang mababang-uri
Sa lipunan ito ang ating pagsusuri
XV
Imperyalismo, Pyudalismo
Burukrata kapitalismo
Tatlong salot sa lipunang Pilipino
Kaya nagdarahop ang bayan ko
XVI
Tayo lahat bagong dugong Bonifacio
Sa kabila ng dahas, nakatayo’t prinsipyado
At ito na lamang huling paalala sa inyo
Ang karit, ang maso, dudurog sa estado
ULITIN ANG KORO (3X)
---
May I also urge you to point your browser tohttp://stealthiswiki.org, an updated, online, wiki version of Abbie Hoffman's (in)famous Yippie Bible, Steal this book.
BMI
Went to Laguna for the weekend, for the Basic Masses Integration Program of the LFS.
First stop, with workers from Nestle who remain in a six-year strike after talks with the Nestle Cabuyao Management regarding the guidelines for their Collective Negotiations Agreement broke down in 2001. The issue: whether Retirement Benefits is a negotiable item on the CBA. In 1991, the Supreme Court has already made a decision that the said benefit IS a negotiable item. In 2006, that decision has been reaffirmed by the High Court, ordering that the Union and the Nestle Management resume negotiations.
However, Nestle is yet to face the workers. The factory in Laguna has resumed operations, with less experienced contractual workers. The Union was only able to hold the gates and paralyze factory operations for a month, as they had to face not only the Union, but the combined force of the Department of Labor and Employment (DOLE), the Philippine National Police, and the Armed Forces of the Philippines.
The DOLE, released an Assumption of Jurisdiction (AJ) order, authorizing the Secretary of DOLE (Particia Sta. Tanas) to use the police to break the picket line of the workers and order them to return to work. The DOLE justified their actions by saying that the strike was against national interest. After all, Nestle is one of the biggest corporations that invest here in the Philippines. But the experience not only of the Nestle workers but others that I have been able to talk to say that the AJ has always been used against workers, revealing the reality that government agencies serve the few and the powerful.
Incidentally, last Saturday, February 22 was the second-year anniversary of the slay of Nestle Workers Union President Diosdado "Ka Fort" Fortuna. He is the 11th Nestle worker leader to be killed around the world, which means that his death is not an isolated case but is actually a practice of the multinational corporation to prevent dissent from its workers. He is also the second Nestle workers union president to be killed here in the Philippines, after the who preceded him.
As the Nestle workers slogan goes, "There's blood in your coffee."
I never really was faithful to the Nestle Boycott campaign. Though I try to be conscious of what I buy, Boycotting all Nestle products (that number at 8,000 brand names) has been difficult, partly due to convenience (when you need food, there's always a Nestle product in a store near you). But after meeting Nestle workers, I have made a personal decision to be resolute at living a Nestle-free life. I hope you do too.
---
After Nestle, we spent the Night and the following day at a community of rural workers, those that belong to the lowest strata of the lowest strata in the social triangle. (Maralitang magsasaka).
At Tatay Elizer's house, before going to sleep, we found out that we are not the first visitors to their community, that many have long been their adopted children as exposurees.
In the morning, we woke up early, had a discussion of the situationer of the community, then removed our slippers to go to the farm and help in the harvesting of rice. Though the locals made it look simple, using a sickle efficiently and safely is very difficult. My little finger has a wound after being scraped by a sickle. Under the piercing heat of the sun, wearing nothing but a shirt and shorts, we caught a practical glimpse of how difficult it is to be peasant.
And that was just the physical aspect of it. The economic and political aspect, I can only imagine. As a petty-B from a family that is relatively well-to-do, I have always been sheltered from the difficulties of living. The biggest problem I had recently was if I can deliver a report in class. But the people there, and the many other peasants in the country can't even send their kids to school or bring food to the table.
After the harvest, the Petty-B me exclaimed, "And suwerte ko pala't naging Peti-B ako, 'di ko nararanasan ang ganitong hirap araw-araw."
To which Venzer replied, "Anong suwerte? Malas ka kasi wala kang alam."
Harsh as it sounds, the realization dawned on me. What do I know? Apart from what I read in books, hear in class, and live in a life conditioned by the illusions made by state ideological establishments,what do I know?
I'm just learning. A little at a time. In the streets, in discussion groups, in alternative forums, in talking with the people, I learn.
To quote Pablo Neruda,
I learned about life
from life itself,
love I learned in a single kiss
and could teach no one anything
except that I have lived
with something in common among men,
when fighting with them,
when saying all their say in my song.
---
Here is a statement I made at our propaganda writing workshop during the BMI.
The assignment: write a statement that shall make a reader end buying Nestle products.
Hintayin na kumulo. 'Yung nakakapaso. Pero kahit anong sakit na maramdaman mo kapag isinawsaw mo ang daliri mo, hindi pa rin nito matatapatan ang sakit mula sa batuta ng police o tubig mula sa water cannon na naranasan ng mga manggagawa ng Nestle sa kanilang strike laban sa management.
2. Ihalo ang Isang kutsarang kape.
'Yung mabango. Masarap 'yung frothe o kaya'y Hazelnut flavor. Pero kahit mabango ito, hindi pa rin nito mapagtatakpan ang sangsang ng amoy ng korporasyong ayaw makipag-usap sa mga manggagawa. Kahit makatarungan at nararapat ang kanilang ipinaglalaban. Kahit dalawang beses nang sinabi ng Korte Suprema noong 1991 at 2006 na isang negotiable item ang retirement benefits sa Collective Bargaining Agreement. Ang pagpupumilit kasi ng gahamang Nestle na hindi maaaring pag-usapan ang nasabing benepisyo sa CBA ang dahilan kung bakit nagstrike ang mga manggagawa.
3. Ihalo ang asukal batay sa panlasa.
Pero kahit gaano karaming kutsara ng asukal ang pa ang ilagay mo, mananatili pa ring mapait ang karanasan ng mga manggagawa na pinaslangan ng isang lider upang sila ay matakot, manahimik, at iatras ang laban. Dalawang taon na mula nang patayin ng berdugong Nestle si Diosdado "Ka Fort" Fortuna, tagapangulo ng kanilang unyon. Hanggang ngayon, mailap pa rin ang hustisya sa kanyang kamatayan.
4. Haluin.
Sa labor dispute sa pagitan ng Nestle workers at ng Nestle Management, nakikihalo ang Department of Labor and Employment, Philippine National Police, Armed Forces of the Philippines, at Municipal Trial Court ng Laguna. Pero sa halip na ipagtanggol ng mga ahensyang ito ang karapatan ng mga manggagawa, ginagamit pa nila ang dahas at batas ng estado upang masunod ang nais ng Management. Kung anu-anong gawa-gawang kaso ang hinaharap ng mga lider ng unyon. Sila pa ang masama at terorista sa mata ng gobyernong napatunayan nag nabibili ng dayuhan at nagsisilbi sa kanilang interes.
5. Inumin.
'Yan ay kung matitiis pa ng iyong sikmura ang Nescafe, na sa likod ng kanilang magarbong advertisements ay ang katotohanang pumapatay sila ng mga manggagawa. Mabuti pa, tigilan mo na ang pagbili mo ng Nestle products. Ito na ang suportang iyong maibibigay sa mga manggagawa ng Nestle na sa kabila ng hirap na kanilang dinaranas sa kamay ng Nestle at ng sabwatang DOLE-PNP-AFP-MTC ay patuloy pa rin sa pakikipaglaban para sa kanilang karapatan.
Boycott all Nestle products!
Justice for Ka Fort!
patay-patayan
As part of our campaign nationawide campaign against the ATB, I, along with other members of the LFS smeared red paint and lied-down in the streets fronting the steps of Palma Hall in the University of the Philippines in Diliman.
Of course, it is apparent that such a draconian piece of legislation such as the Anti-Terror Bill or Human Security Act of 2007 shall only embolden the military to continue on their killing spree against legitimate political and progressive organizations that they label as "left."
I'm not supersticious. Just the thought of lying in the streets, full of paint that is supposed to be blood, and the sound of camera shutters from the media made me feel as if I'm in SOCO or CSI. It really was chilling. 
A prelude of things to come? Though I hope not, the very fact the the hundreds of cases of extrajudicial killings remain unsolved and Karen and She are yet to be found makes the protest action seem a real prophecy.
Afraid. It really is a scary thought. The beginnings of another Martial Law? No. Martial Law II has long been in this country since GMA took to power. What we have here now is Martial Law institutionalized, legalized.
One thing is missing from the protest action though. It is the fact that alongside this renewed efforts by the administration to stifle dissent is renewed vigot and grim determination from all sectors of society.
We shall fight. We shall not be afraid. This is dark times indeed. But we shall fight.