I was only able to reach the historic Mendiola in a rally once last year and so I got excited as soon as I heard that in commemoration of the 38th anniversary of the First Quarter Storm, veterans of the historic days of student activism were planning to go to Mendiola.
It was a nice feeling to finally step again in the historic bridge where the statue of democracy-hero Chino Roces stand, the bridge that bore witness to peasant massacres, people's demonstrations in exercise and defense of their rights and police-state efforts to repress these rights which has led to countless street battles.
So here are a few pics of yesterday's rally, courtesy of arkibongbayan where I had the opportunity to once again hold the mic and speak atop the equally historical tora-tora, the jeep of the KMU, where we were able to sing the 70s version of the Internationale, where we were able to hold banners bearing the names of FQS organizations such as the Student Cultural Association of UP, the Samahang Demokratiko ng Kabataan/span>, and of course, Kabataang Makabayan.
goodbye blue monday goes to Mendiola
Hidden meaning daw ng "Roneil Villegas"
Mula sa: dito
| What Roneil Villegas Means |
 You are wild, crazy, and a huge rebel. You're always up to something. You have a ton of energy, and most people can't handle you. You're very intense. You definitely are a handful, and you're likely to get in trouble. But your kind of trouble is a lot of fun. You are well rounded, with a complete perspective on life. You are solid and dependable. You are loyal, and people can count on you. At times, you can be a bit too serious. You tend to put too much pressure on yourself. You are very intuitive and wise. You understand the world better than most people. You also have a very active imagination. You often get carried away with your thoughts. You are prone to a little paranoia and jealousy. You sometimes go overboard in interpreting signals. You are friendly, charming, and warm. You get along with almost everyone. You work hard not to rock the boat. Your easy going attitude brings people together. At times, you can be a little flaky and irresponsible. But for the important things, you pull it together. You tend to be pretty tightly wound. It's easy to get you excited... which can be a good or bad thing. You have a lot of enthusiasm, but it fades rather quickly. You don't stick with any one thing for very long. You have the drive to accomplish a lot in a short amount of time. Your biggest problem is making sure you finish the projects you start. You are relaxed, chill, and very likely to go with the flow. You are light hearted and accepting. You don't get worked up easily. Well adjusted and incredibly happy, many people wonder what your secret to life is. You are very hyper. You never slow down, even when it's killing you. You're the type of person who can be a workaholic during the day... and still have the energy to party all night. Your energy is definitely a magnet for those around you. People are addicted to your vibe. You are deeply philosophical and thoughtful. You tend to analyze every aspect of your life. You are intuitive, brilliant, and quite introverted. You value your time alone. Often times, you are grumpy with other people. You don't appreciate them trying to interfere in your affairs. You are usually the best at everything ... you strive for perfection. You are confident, authoritative, and aggressive. You have the classic "Type A" personality. You are the total package - suave, sexy, smart, and strong. You have the whole world under your spell, and you can influence almost everyone you know. You don't always resist your urges to crush the weak. Just remember, they don't have as much going for them as you do. |
---
Tingin nyo?
komento
Ito ay repost ng aking komento sa studentstrike, ang blog ni Vencer, pambansang pangulo ng League of Filipino Students hinggil sa nagaganap na debate sa blogosphere sa pagitan nina Manuel L. Quezon 3rd, (sa post na ito at ito) at ni Tonyo Cruz (sa post na ito at ito).
Sa paggamit ni MLQ3 ng resulta ng nakaraang eleksyon upang masukat ang laki at lakas ng Kaliwa kumpara sa mga dominante at pangunahing partido ng bansa, nakalimutan ata niya ang konsepto ng dagdag-bawas kung saan nabiktima ang mga kaliwang partylist at tumabo ng ganansya ang mga kandidato at partido ni Gng. Arroyo. Lalo pang magiging katawa-tawa ang kanyang pagtutsa na mas malaki pa ang natanggap na boto ni Chavit kesa sa pinagsama-samang boto ng mga partylist na ito kung aalalahanin ang maruruming taktika ng administrasyon upang makakuha ng boto bukod sa dagdag-bawas tulad ng pagbili ng boto, etc. Wala akong naaalalang kaso kung saan ang mga partido mula sa kaliwa ay pinaratangang nandaya o bumili ng boto.
Kung gayon, hindi maikakaila, kahit mismo ni MLQ3 na patuloy na lumalaki ang papel na ginagampanan ng Kaliwa sa mainstream na pulitika. Wasto ang pagsabi ni Cruz na ang bukod sa pagbibigay ng "warm-bodies," makabuluhan ang kanilang papel sa pampublikong diskurso, sa pagbabago ng itsura ng mga debate, at sa pagbibigay ng alternatiba sa kasalukuyang kaayusan. Mahalagang banggitin muli na ito ay kanilang nagagawa sa kabila ng black propaganda at represyon ng administrasyon at militar.
Sa mga komento, binaggit din ni Manolo na "in retrospect, the resign all call was the correct one to make." Hindi ba't ito ay dogmatismo sa pinakapayak na depinisyon ng salita?
Una, sa pagtawag ng "resign all", ihinihiwalay mo ang isyong sarili sa mga grupo na naniiwalang patalsikin ang pangulo ngunit hindi ang lahat. Pangalawa, at lagi't lagi na ngang inuulit sa ilang mga blog ng mga progresibo, ang people power ay hindi tutungo sa matagal nang pangarap na pagbabago pagka't hindi nito binabago ang esensyal (malakolonyal-malapyudal) na katangian ng bansa.
Hindi rin naman isinasawalang-bahala ni Tonyo ang mga tumututol sa extrajudicial-killings. Ang sinasabi lamang niya, ang pagsasawalang-bahala at paglimot sa papel ng Kaliwa sa mga makabuluhang pangyayari sa bansa tulad ng EDSA dos ay tumutulong upang maipagpatuloy ang mga pamamaslang.
Salamat kung inyong kinukundena ang pamamaslang. Subalit hindi rin naman nakakatulong upang matigil ito kung patuloy na ilalagay sa margins ang kaliwa. Kung patuloy silang ikokonsiderang insignificant. Kung patuloy na sasabihin na hindi pa sila tanggap ng mamamayan kahit na ang kasaysayan na ang magpapatotoo sa kabaliktaran nito.
Huli na lamang.
Maaaring totoo ang sinasabi ni Manolo na kulang ang galit na ipinapakita ng mamamayan sa mga pamamaslang sa mga kasapi ng Kaliwa at kung gayon ay hindi pa rin sila tanggap ng publiko.
Subalit, mali na ikonsidera ito bilang ultimate na batayan sa pagtanggap ng mamamayan sa Kaliwa.
Hindi rin maikakalila na malaki ang isinusugal ng mamamayan sa pagsasalita laban sa pamamaslang - ang kanilang sariling buhay. Nagbubunga ng matinding takot ang mamamayan hindi lamang sa ilang kasapi ng Kaliwa kundi sa publiko mismo.
Dagdag pam ano ba ang hinihigi ni MLQ3 upang masabing may simpatya ang mamamayan at sila ay concerned sa mga pamamaslang? Sino ba ang kanyang "naririnig" at "nababasa?"
(Patawad sa mambabasa kung magulo. malayang paglalabas lang kasi ito ng mga naiisip at walang outline o ano pa man.)
Canary in a cat house
I was with Olga yesterday, browsing the shelves of the bookstore beside the office of the All-UP Workers Union at UP Diliman, looking for nothing in particular, waiting for time to pass by, doing the occasional "Tignan mo 'yun o!(point to a book)," and "Mahal naman nito" when Olga noticed in one of the shelves one of the books by our favorite author, Kurt Vonnegut Jr., behind it were other books of his, and we did not do much effort in reading the titles as we thought we have copies of them already.
Or so we thought.
We noticed this one thin book, and yes, the title was Canary in a Cat House in quite good condition apart from a tear in the back cover.
A quick search on the internet confirmed it. This is indeed the Holy Grail of Vonnegut Books. Published by Gold Medal (Firs Print in 1961), it could now fetch as high as $100 online (check out e-bay or amazon.com). Buccaneer Books published an illegal bootleg in 1991, which costs $25.
Canary in a Cat House is a collection of 12 Vonnegut short stories, all of which later appeared in Welcome to the Monkey House, apart from Hal Irwin's Magic Lamp which is included in the collection Bagombo Snuff Box.
Yes. this means that unless you are a collector of Vonnegut, Canary in a Cat House is of little value. But hey! I got my copy for Php100.
Did I enjoy my copy? The thought of having it when I didn't was greater than now that I have it. But that does not mean that I didn't love relishing the thought of having something that other book lovers would like to have.
This is my second time that I found a relatively expensive book dusting away in the shelves of second hand bookstores. My first was last year when I got Gabriel Garcia Marquez's One Hundred Years of Solitude for Php50 at Recto.
Indeed, one man's garbage is another man's treasure. All it takes is diligence, determination, and the occasional bit of luck.
Will I sell it? I plan to hold to it yet for quite a while. I think the price will go up soon as Vonnegut just passed away last year. Huhu.
Well, that brings my list down to: Bagombo Snuff Box, God Bless You, Dr. Kevorkian, Between Time and Timbuktu, Happy Birthday Wanda June and Sun/Star/Moon.
Help with these would be highly appreciated! Wink wink
Edsa Dos
When I recieved a text message from a friend of mine calling for everyone and anyone to go to the streets of EDSA and join the crowd calling for the removal of then President Joseph Estrada in what would later be known as People Power II, I immediately turned off the TV, changed clothes and despite the pleas of my mother went out of the house, took a bus and got off in Ortigas.
That was me in EDSA II. Then again, that was were I would have been had I not been stuck in Pangasinan when history was made.
I was in second year High School in Pangasinan then, five hours away from Manila (the North Luzon Expressway was yet to be fixed). So, I was one of those who watched the events unfold from the comforts of my home, eating potato chips and exchanging gossip and news with my mom.
Nonetheless, that does not mean that EDSA Dos was just another event for me.
In the days leading to EDSA II, we found ourselves hungry for news of what was happening in Manila. Suddenly, everyone was reading Newspapers or were willing to sacrifice Cartoon Network and Cable TV for TV Patrol and local media networks.
Those who had cellphones (usually N3310 which just came some months before) were spending load to forward picture messages, SMS with others: mostly Erap jokes and the occassional news which the recipient already knew.
"The second envelope will not be opened!"
"Nene Pimentel just resigned!"
"Hindi marunong sumayaw si Oreta!"
"When are they going to shoot Miriam Santiago in Luneta?"
Like the Promdi that I was, I was enjoying EDSA dos, cheering the crowds while watching the live coverage on TV. In school, some teachers stopped holding classes and so we watched TV from the set in our school's faculty room. I was staying up late to catch news, and send messages to my friends who were studying in Manila.
"How is it in there?"
"Are you in EDSA right now? How is it like to shout at a rally? Will you be joining the march to Malacañang?"
It was a rare, and awesome event for me, seeing millions of Filipinos joining together for a single cause that does not involve waiving white hankerchiefs in the air or anything to that effect. (i was yet to become a member of the LFS to know that the people, in varying degrees and level of commitment has been uniting together for change).
True, EDSA IIs was more of a TV spectacle for me. However, it was probably one of those early events that told me to become an activist. Join rallies. Make history. Don't just watch them from the sidelines and be the spectator.
Seven years after the events of People Power II, we are once again faced with a regime that is unpopular, repressive, corrupt, subservient, (i could go on and on with these adjectives). However, instead of the one at the receiving end of the "join the rally" text message, I am the one mass forwarding it.
The liberals in the Philippine media said that if there is anything that Juan has learned after two People Power uprisings, its that ousting Presidents do not bring about the change that everyone has been hoping for.
I agree. What I don't agree with is when they say that this lesson has brought People Power fatigue, and that they have lost all hope for progress.
What the people has learned is that for a country that is f***ed up (read: foreign dominated, pre-industrial and backward agrarian) like ours, changing presidents will never be enough. Especially since the replacement will come from the same ruling class, the same traditional politician: corrupt, subservient to foreign impositions, bankrupt (No more adjectives, you get the point), albeit from a different faction.
The much-used (and abused) slogan of "Change the system" remains true to this day.
How? I reserve that for another post.
---
By the way, if unlike me, you were one of those who did not spent EDSA dos being a couch potato, wear this badge!
Click here and here
---
Also, head to Kape Tasyo (Freedom Bar) in Anonas, Quezon City on January 19 at 2:00pm for Bloggers Kapihan 3.0, Remebering EDSA Dos, with, of course, EDSA Dos personalities.
Seer you there!
Namaste!
At nandito na uli ako sa Pilipinas.
Nitong mga huling araw, nagpunta ako sa Nepal bilang delegado ng LFS sa Asia Pacific Youth Camp on Education and Employment ng Asian Students Association, na hinost ng All Nepal National Free Students Union.
Ito ang unang pagkakataon na lalabas ako sa Pilipinas, malayo sa aking mga kasama sa LFS, kay Olga, at sa mga kasama.
Magkahalong eksaytment at kaba ang aking nararamdaman nang magtake-off ang eroplano sa NAIA, maglanding sa Thailand, magtake-off muli mula Thailand (matapos ang labinlimang oras ng pamamalagi ko sa Bangkok Airport), at maglanding sa bansa kung saan ipinanganak si Buddha at kung saan bumababa ang mga aakyat ng Everest at Himalayas, ang Nepal.
Labinlima ang mga Internasyunal na delegado, Pilipinas, Bangladesh, Burma (Myanmar), Pakistan, Hongkong, Malaysia, India (mga Indigenous People ng India, Naga at Zomi). Malaki rin ang nakibahaging participant ng ANNFSU.
Akala ko dati, malamig ang Baguio. Nagbago ang pananaw ko sa kung ano ang malamig pagdating sa Nepal. Umaabot sa baba ng 0 (as in Zero) ang temperatura rito kapag gabi. Ganoon kalamig. Hindi mo na mararamdaman ang iyong mga daliri at manginginig ka pa rin kahit limang patong na ng damit ang suot mo. Mamumulikat ka rin sa lamig.
Buti na lamang, nakakapaso sa anghang ang mga pagkain. Hindi lang minsan na napaluha ako sa anghang.
Sa pagbyahe papuntang International Convention Center ng Nepal kung saan gaganapin ang Opening Program ng Youth Camp, hinabol kami ng tatlong bus na puno ng mga estudyanteng naghihiyawan, kumakaway, ang ilan, mayroon pang iwinawagayway na pulang bandila. Sila ang kasapi ng ANNFSU na nagmobilize upang makiisa sa aming Opening Program. Sabi nga ni Rey ng ASA, magitla na lang ang walang kilusan! :)
Matapos ang Opening Program, nagpunta na kami sa Hotel Mirabel, Dhulikel, labas ng Kathmandu para sa venue ng aming youth camp. Gabi kami dumating, nagyeyelo na sa lamig. Buti na lang, may milktea at heater sa aming kuwarto. Sa dilim, napansin na naming maganda ang venue. "Five star Hotel siguro ito," sa isip namin. Subalit kinaumagahan, nagulat na lamang kami... Hindi pa pala ang hotel mismo ang kailangang ipagyabang, kundi ang view. Mula sa bintana ng kuwarto namin ay ang Himalayas, ang bubong ng mundo!
Matapos ang masarap ngunit maanghang na agahan, simula na ng pormal na sesyon ng Camp. Talakayan sa kalagayan ng Edukasyon at Empleyo sa buong rehiyon ng Asya at Pasipiko.
Komersyalisado. kolonyal. Eletista. Represibo. Batay sa ulat ng mga delegado, ganito ang katangian ng edukasyon sa kanilang bansa. Pamilyar? Malamang pagka't ganito rin naman ang dominanteng sistema ng edukasyon na umiiral dito sa Pilipinas. Sa ilalim ng mga pakana ng imperyalismo at neoliberal na globalisasyon (na pakana rin ng imperyalismo), parami nang parami ang bilang ng mga kabataang hindi nakakapag-aral. Malaki ang problema sa usapin ng akses sa edukasyon sa buong rehiyon.
Problema rin ang kalidad at kurikulum sa mga paaralan. Sa Pakistan halimbawa, na kumakaharap sa sistema ng edukasyong fundamentalista, sinasabi ng kanilang mga guro sa Kasaysayan at Biology nqa "Listen, but don't belive."
Sa Burma naman, kapag pag-uusapan na ang demokrasya, kailangan pang isara ng mga guro ang bintana at pintuan ng kanilang paaralan sa takot na marinig ng mga elemento ng militar at estado.
Pataas nang pataas ang bilang ng mga kakulangan sa klasrum, textbuk, guro at iba pang pasilidad, kasabay ng pababa nang pababang subsidyo na natatanggap ng mga paaralan.
At kung makagradweyt ka naman, hindi pa tapos ang iyong problema pagkat lumalaki rin ang kakulangan ng desenteng empleyo sa mga bansa sa rehiyon. Laganap ang underemployment, kakulangan sa sahod, diskriminasyon, at unfair labor practice.
Dito ko nakita na ang mga isyung kinakaharap ng kabataan at mamamayan sa Pilipinas ay katulad at kaugnay ng mga kinakaharap ng ibang mga neokolonya ng imperyalismo. Kaya, mahalaga nga talagang makipagkaisa sa mga progresibong kilusan sa iba't ibang bansa. Subalit, sabi nga, ang pinakamalaking kontribusyong maibibigay natin sa pandaigdigang kilusan ay ang pagpapanalo ng sarili nating pakikibaka.
Matapos ng mgs workshop, sumama ako sa drafting committe ng camp upang buuin ang deklarasyon ng mga kabataan at estudyante sa Asia Pacific hinggil sa edukasyon at empleyo.
Matapos ang Youth Camp, balik na kami sa Kathmandu upang magshopping sa Thamel, ang tourist district ng Nepal na pinaghalong Divisoria at Malate, kung saan ka makakabili ng mga rare na libro, murang bags, statwa ni Buddha, at Buddhist Singing Bowls. Kailangan lang, marunong kang tumawad. Ang 600 rupees ay maaaring mapababa tungong 200 rupees. Lagpas kalahati. Mas mahusay siyempre kung may kasama kang lokal na puwedeng tumawad para sa iyo.
Bukod sa Thamel nakita ko rin ang kahirapan at kalagayan ng Nepal. Malaki na raw ang kanilang inunlad matapos matagumpay na maibagsak ng mamamayan ang mkonarkiyo noong 2006. Subalit, tiyak na mas malaki pa ang kailangang gawin upang mapaunlad ang kanilang bansa.
Hindi pa rin istable ang kanilang pulitika pagkat hindi pa nagaganap ang eleksyon ng kanilang Parlyamento at nananatiling isang interim government ang namumuno. Mayroon kasing stalemate ang mga pampulitikang partido sa kanilang bansa na natatakot mawalan ng kapangyarihan kapag naganap ang eleksyon.
Bago ako umalis, nagkaroon din ako ng pagkakataong makausap ang ilang kasapi ng ANNISUR, grupo ng mga kabataang Maoista sa Nepal. Isa sila sa pinakamatalas na kabataang nakausap ko sa Nepal at kanila ring naipaliwanag ang posisyon ng mga Maoista sa kanilang bansa.
Sa aking pagbalik sa Pilipinas, nakausap ko ang napakaraming Pilipino na pabalik ng bansa para sa Pasko. Ilan lamang sila sa halos sampung milyong OFW na nakikipagsapalaran sa dayuhang bansa para lamang kumita.
Ngayon, narito na ako. Wala na ang maaanghang na hapunan, mainit na milk tea, amoy ng insenso sa atmospera at ang pagbati ng Namaste (sabay magkadikit ang kamay, parang nagdadasal.)
Balik na ako sa bansa ng adobo, Mabuhay, at Pasko (sa pitong araw ko sa Nepal, isang Christmas Tree lang ang nakita ko. Buddhists, Hindus at Muslim kasi ang dominanteng relihiyon doon).
---
Para sa iba pang mga litrato, at para sa kopya ng deklarasyong tumulong ako sa pagdraft, pumunta sahttp://apstudes.blogspot.com/.
---
I-add ninyo ako sa Facebook
---
Nagbebenta pala ako ng Nepali bags. Ilang piraso lang ito! Bilis at bili na!
right of passage
Sa wakas, nawala na ang kaba ko.
Lagi namang ganito tuwing may mob sa US Emba. Todo ang kaba. Sabi ko naman sa sarili ko, bawasan na ang kape, lalo kung may mainit na aksyon. Ewan ko ba bakit hindi na ako natuto. Sabagay, kung magising ka nga naman ng alas-nuwebe, tapos kailangan mo [pang gumawa, magprint at magparepro ng placards para sa isang aksyon na magaganap ng alas-onse sa kabilang bahagi ng Metro Manila, mahirap ding umiwas.
Sa byahe, non-stop ang text ng mga tao. "Asan ka na?" "Papunta na kami." "'San na uli ang kitaan?" "Marami nang pulis dito."
Pagbaba ng kanto ng kalaw at Taft, medyo malayo-layo ang lakaran. Kasabay ng kaba sa magaganap na action ay ang pagod, init ng araw, tapos 'yung paranoia na baka na lang damputin ka sa mga kanto na nagdudugtong sa UN Avenue at Kalaw o kaya nama'y lahat ng nakatambay ay intel. Tapos, mawawala ka pa.
Pagdating ng plaza Ferguson, makikita mo na mga tao. Ang ilan, bagong mukha, ang ilan, kilala mo sa mukha, ang ilan naman, sa pangalan. Konting batian, tapos balitaan. "Marami nang media." "Marami ring mobile ng pulis." "Start na ba?" "Start na."
Ikakalat ang props, tapos biglang magtitinginan, magpapakiramdaman, maghihintay sa mauunang maglaladlad ng placard, magmamartsa papuntang embahada, mauunang magtataas ng kamao at sisigaw. Siyempre, bukod sa hintayan, ang putok ng aksyon ang pinaka-nakakakaba. Kasi, ito 'yung panahong iaanounce mo sa mga nakatambay sa Plaza, sa media, at sa mga pulis na "mag-rarally kami at pupunta kami sa US Embassy."
Martsa, mgatratrapik. Lalapit sa media upang mag-abot ng Press Release. May masama akong experience dito. Kasi 'nung first time kong magmedia-liason, pati pulis, binigyan ko ng PR kaya agad na natugunan ang dapat na LR sa embahada.
Tapos, magugulat ka na lang na asa harap ka na ng embahada. Takbo sa seal! Unahang makapalo! Una, gamitin ang kamay. Tapos. pati placard na hawak mo, ipamalo mo na rin! Kung hindi ka pa natuwa, bunutin ang halaman sa paligid ng seal at ito ang ipamalo mo (ano ba talaga ang objective? Mapalo ang seal o magdamo?). At kung agit ka talaga dahil sa galit mo sa imperyalismo, kumuha ng redbrick at ito ang ipamalo mo. Tiyak, magiging makasaysayang nilalang ka na.
Ang pag-abot sa mismong gate ng embahada ay tila isang right of passage sa mga aktibista, lalo sa hanay ng mga kabataan at estudyante. Bahid siguro ng burgis na machismo, isang bragging right ng sabihing "napalo ko na ang seal ng US."
Sa halos limang taon kong pagiging-bakti, ngayong taon ko lang naranasan na makaabot ng ganito sa US embassy. Sabi nga, "mas madaling mag-rally sa Mendiola at Malacanang kaysa sa US embassy." Kasi naman, nagtitipon pa lang kayo sa kahabaan ng Kalaw, ang shield na ng mga pulis ang haharang sayo para man lang masilayan ang embassy. At kung magpapasaway ka pa't hindi kayo aalis, tiyak, maliligo kayo sa maduming tubig mula sa water cannon.
Tuwing may command-meeting para sa US emba rally, biruan din ang target na "touch the seal" pagka't alam ng lahat na ito ay suntok sa buwan. Kaya isang malaking tagumpay na sa taong ito, tatlong beses nang nakapagrally sa harap ng embahada ang YS. Para sa akin, ang ahitasyon ko ay produkto ng halos limang taong frustation na makapag-rally sa emba. Sa isang rally rin dito first time kong mahuli at madetain ng pulis sa loob ng halos labin-dalawang oras.
Simple, ngunit mahalaga ang bigat ng pagrarally sa emba. Una, ito na marahil ang isa sa pinakamalinaw na ekspresyon ng anti-imperyalistang paninindigan ng kabataan dito sa lunsod. Siyempre, sa kanayunan, iba ang porma ng paglaban na ito. Pagsampal ito sa dayuhang kapangyarihan. Pagsabi ito na "hindi kami natatakot sa inyo. Alam namin ang mga kabulastugang ginagawa ninyo dito sa bayan namin at sa marami pang iba." Ang pandarahas naman na ginagawa ng pulisya at ang kapangahasan ng mamamayan na kumilos sa kabila nito ay patunay sa kung kaninong interes naglilingkod ang mga armadong establisyemento ng estado at kung paano naman ito pilit nating nilalabanan.
Sa isang emba rally, tiyak ang dahas. Ang tanong na lamang ay "ano ngayon?" Nababawasan ang sakit ng galos at bukol sa kaalamang hindi lamang isang piraso ng bakal ang nalamatan mo kundi isang simbolo ng paghahari ng dayuhan sa bansa.Kaya, habang dinidisperse na, kita mo ang ngiti sa mga kasama. Magkakamayan, magbabatian. Sabay tingin sa pulis na umieskort sa inyo, "sa susunod uli!."
---
Sundan ninyo ako sa twitter!